Beginnen en blijven bijdragen
Lot en Lei delen hun reflecties, vanuit verschillende momenten in een loopbaan.
In organisaties werken mensen in verschillende fases van hun loopbaan naast elkaar. Lot en Lei delen hun reflecties, vanuit verschillende momenten in een loopbaan.
Beginnen – Lot Niessen (communicatieadviseur VISTA en freelance redacteur)
“Als ik terugkijk, begon het voor mij met de overstap van de havo naar het mbo. Ik was vijftien toen ik die keuze maakte. En op die leeftijd voelt zo’n keuze best groot, ook al weet je nog niet precies wat het betekent. Je voelt wel dat je een richting kiest, maar je kunt nog niet overzien waar het naartoe gaat.
Wat ik me nog goed herinner, is dat er meteen een beeld op zit. Op mbo. Alsof het minder is. Dat hangt er gewoon een beetje omheen. Ook als niemand dat letterlijk zegt, voel je het wel. En dat neem je toch mee. Je bent jong, dus je denkt daar ook over na.
Ik koos uiteindelijk voor drama. Iets creatiefs. Dat trok me al langer: spelen, maken, verhalen. Ik deed auditie en werd aangenomen. En daar merkte ik voor het eerst dat leren ook anders kan. Minder vanuit theorie en meer door het gewoon te doen. Door te spelen, te presenteren, dingen te maken. Niet alles eerst bedenken, maar ervaren wat werkt. Je bent bezig, en al doende ontdek je dingen.
Ik rondde die opleiding af in coronatijd. Dat maakte die overgang heel gek. Je sluit iets af, maar zonder echt einde.
Daarna ging ik journalistiek studeren op het hbo. En dan begin je eigenlijk weer opnieuw. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen. Dat gevoel van opnieuw beginnen komt wel vaker terug. Elke stap voelt alsof je weer opnieuw moet uitvinden waar je staat en wat bij je past.
Soms zijn er momenten tussen die klein lijken, maar blijven hangen. Ik weet nog dat ik een interview had gedaan met een actrice. Na afloop kreeg ik een berichtje van haar. Het was iets kleins, maar het bleef wel bij me. Omdat je dan merkt dat wat jij maakt, iets kan doen voor iemand anders. Dat het ergens landt.
Nu ben ik vijfentwintig en voelt het een beetje alsof ik ergens ertussenin zit. Niet meer helemaal aan het begin, maar ook nog niet dat ik denk: nu weet ik hoe het zit. Soms voelt dat onrustig, maar ik denk ook dat dat erbij hoort. Dat je niet alles hoeft te weten. Dat je ook gewoon onderweg mag zijn. Dat je dingen probeert en gaandeweg ontdekt wat bij je past.”
Blijven bijdragen – Lei Ortmans (Afdelingsmanager Onderwijs & Innovatie a.i., Programmamanager Gaan voor Groei, Projectmanager Dienstverlening Future Fit)
“Voor mij voelt blijven bijdragen niet als een besluit. Het is meer iets wat zo gegroeid is. Zolang iets betekenis heeft, blijf ik betrokken. Waar ik niet wil zijn, ben ik niet. Zo simpel is het eigenlijk.
Wat mij altijd heeft aangesproken, is niet zozeer een rol of titel, maar het mogen meebouwen. Instappen op plekken waar iets nog niet af is. Waar nog gezocht wordt. Dan kun je iets mee vormgeven. Dat vind ik interessant. Werken aan iets dat nog in ontwikkeling is.
Met de jaren merk je dat ervaring een andere rol gaat spelen. In de loop van de tijd heb ik op verschillende plekken mogen werken. In onderwijs, maar ook daarbuiten, bijvoorbeeld in een ziekenhuisomgeving. Dat maakt dat je anders leert kijken. Je ziet dat systemen vaak meer op elkaar lijken dan je denkt, ook al is de context anders.
Veel van wat je meeneemt, zit tussen de oren. Het gaat om herkennen, aanvoelen, verbanden zien. Dingen die je pas leert als je ze vaker hebt meegemaakt.
Die kennis ontstaat niet op afstand. Je leert dat door er middenin te staan. Door met mensen te werken. Door mee te maken wat er gebeurt. In gesprekken, in samenwerking, soms ook in dingen die niet meteen goed gaan. Juist daar leer je veel van.
Ik kijk daarom vaak naar organisaties als een geheel. Als systemen waarin alles met elkaar samenhangt. Als één radertje stilvalt, gebeurt er ergens anders ook iets. Onderwijs, ondersteuning, plannen, praktijk: alles grijpt in elkaar. Dat besef groeit met de tijd.
In die manier van kijken zit ook een vorm van leiderschap die minder zichtbaar is. Niet altijd vooroplopen, maar verbinden. Luisteren. Vragen stellen. Soms ook kunnen zeggen dat je het niet weet. Richting geven betekent niet dat je overal een antwoord op hebt.
Blijven bijdragen gaat voor mij dan ook niet over doorgaan om het doorgaan. Het gaat over betrokken blijven bij wat ertoe doet. Over ervaring niet zien als iets afgeronds, maar als iets dat blijft bewegen. Elke nieuwe context vraagt opnieuw om kijken en leren.”
