Hoe je een leven opbouwt na alles kwijt te zijn

Had je ooit gedacht dat je in Nederland zou terechtkomen?

“Nee, nooit. Het kwam niet eens in me op dat ik ooit in Nederland terecht zou komen, zelfs niet voor één dag. Mijn oorspronkelijke plan was om naar het Verenigd Koninkrijk te gaan, omdat ik op zoek was naar een plek om mij te vestigen. Maar door omstandigheden en politieke regels was ik gedwongen om mij tussen landen te verplaatsen. Uiteindelijk kwam ik hier terecht.”

Waarom moest je Syrië verlaten?

“Door de oorlog én door mijn persoonlijke situatie. Ik heb geprotesteerd, en daardoor kreeg ik problemen met het regime van Assad. Het was simpelweg niet veilig om te blijven.”

Hoe verliep je reis door Europa?

“Het was ingewikkeld en zwaar. Ik kwam via Tsjechië in Duitsland terecht, maar door de Dublin-regeling stuurden beide landen me continu terug naar elkaar. Dat heeft bijna tweeënhalf jaar geduurd. Uiteindelijk moest ik opnieuw een keuze maken en toen ben ik naar Nederland gekomen. Leven in een AZC is leven in overlevingsmodus. Je bent veilig, maar het voelt niet alsof je echt leeft. Je wacht, je hoopt, je hangt ergens tussen twee werelden. Pas toen ik mijn verblijfsstatus kreeg en naar Maastricht verhuisde, begon het echte leven.”

“Leven in een AZC is leven in overlevingsmodus.”

Wat veranderde er dan toen je in Maastricht kwam wonen?

“Alles. Je gaat van overleven naar leven. Je hebt een dak boven je hoofd, een plek die van jou is. Toen dacht ik: nu moet ik iets serieus opbouwen. Je kunt niet blijven hangen in de leegte. Ik moest werken, leren, bouwen aan mijn toekomst. Ik heb mijn master business – die ik in Syrië begon – in april 2025 online kunnen afronden. Tijdens mijn studie liep ik stage bij OCI Global. Dat beviel zo goed, dat ze me een baan aanboden. Ik werk er nu als accountmanager en business development manager. Daarnaast ben ik in november 2025 gestart met een deeltijdmaster Sustainable Innovation aan Maastricht University.”

Waarom kies je voor zoveel studie en werk tegelijk?

“Omdat ik mijn leven opnieuw moet opbouwen. Ik heb veel jaren verloren door oorlog en vluchten. Ik wil vooruit, iets betekenen, een toekomst creëren. VISTA heeft me enorm geholpen met de taal. Ik heb A1, A2 en B1 gevolgd. De docenten zijn fantastisch, zonder hen was mijn Nederlands nooit zo ver gekomen.”

Wat vind je het moeilijkste aan de Nederlandse taal?

“De klinkers! Arabisch is een semitische taal met een ander alfabet en andere klanken. Hier heb je O, U, I, EI, UI… en dan ook nog combinaties. Ik weet soms echt niet welke ik moet schrijven. Dat is voor veel Arabische mensen het moeilijkste. En daarnaast schakelen Nederlanders heel snel over naar Engels zodra ze horen dat je buitenlander bent. Dat is vriendelijk bedoeld, maar het helpt mijn Nederlands niet. Je leert pas echt als mensen gewoon in het Nederlands met je praten.”

Welke cultuurverschillen vallen jou op tussen Nederland en Syrië?

“Ik zie twee grote verschillen. 1: de maatschappelijke ontwikkeling. Nederland is één of twee generaties verder dan Syrië. Ik ben hier een ander mens geworden. Ik begrijp nu veel beter onderwerpen zoals de positie van vrouwen, LHBTQ+ rechten, vrijheid en gelijkwaardigheid. En 2: Individualisme. In Nederland heeft iedereen veel ruimte voor zichzelf. Dat vind ik mooi, je kunt zijn wie je bent. Maar het betekent ook minder sociale verbondenheid. In Syrië heb je grote families, veel samen zijn, altijd mensen om je heen. Soms mis ik dat.”

Voel je je soms eenzaam?

“Ja, vooral in de winter. Dan is het donker, koud en grijs. Ik heb gemerkt dat seizoenen invloed hebben op mijn gevoel. Maar dat hoort erbij, denk ik.

“‘Thuis’ is een ingewikkeld woord.”

En, voel jij je thuis in Nederland?

“Thuis” is een ingewikkeld woord. Mijn echte thuis bestaat niet meer. Oorlog heeft alles kapotgemaakt. Dus ik moet een nieuw thuis maken. En dat gaat steeds beter. Ik woon hier, ik werk hier, ik begrijp de cultuur steeds meer. Maar het proces kost tijd. Ik mis vooral mijn familie en vrienden. Dat zijn mijn mooiste herinneringen aan Syrië. De plek zelf… dat is nu vooral pijn en herinnering.”

Kun je iets vertellen over dat gemis?

“Ik heb mijn familie sinds 2017 niet meer gezien. Mijn moeder woont in Dubai, mijn vader in Damascus, een broer is nog in Syrië. Mijn familie is verspreid over de hele wereld. Ik hoop dat ik ooit – als ik hopelijk een Nederlandse nationaliteit krijg -makkelijker kan reizen om hen te zien.”

Waar ben je het meest trots op?

“Op het feit dat ik mijn leven opnieuw heb opgebouwd. Ik heb keuzes gemaakt die niet makkelijk waren, maar wel nodig. Ik heb geleerd dat je actief moet bouwen: werk, studie, taal, mensen leren kennen, cultuur begrijpen. Dat is wat je burger maakt, niet alleen een paspoort.”

“Dat is wat je burger maakt, niet alleen een paspoort.”

Ben je veranderd door alles wat je hebt meegemaakt?

“Ja. Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik in Syrië was. De oorlog, het verlies, de reis, opnieuw beginnen, dat verandert je. Ik denk anders, ik voel anders, ik leef anders. Ik ben een nieuwe versie van mezelf geworden. Iets ouder, een beetje wijzer en volwassener.”.”

Waar hoop je op voor de toekomst?

“Dat ik een goed leven heb hier: werk, studie, misschien ooit een gezin. En dat ik mijn familie kan zien. Dat is het belangrijkste.”