We nemen onszelf pas serieus als we klinken als iemand anders
We zijn niet trots genoeg op Limburg
Lotte Zeptner schaamde zich ooit voor haar Limburgse accent, tot ze in het buitenland merkte hoe vanzelfsprekend trots elders op dialect is. Het voelde eerst als iets om te verbergen maar het werd haar kracht. Als ‘limfluencer’ laat ze zien hoe taal en zelfvertrouwen samenhangen. Ze doorbreekt het stereotype beeld van Limburg en het dialect. Die missie krijgt nu plek in het onderwijs met het keuzedeel Limburgs als kracht in je beroep, dat Lotte als projectleider vormgeeft.
Wanneer Lotte Zeptner (28) op haar zeventiende vanuit Bunde naar Eindhoven verhuist om communicatie te studeren, merkt ze het meteen: haar stem klinkt anders. “Ik wilde gewoon niet opvallen”, zegt ze. Ze is net weg uit haar vertrouwde dorp en probeert haar ‘zachte g’ stukje voor stukje af te slijpen. “Ze zeiden daar vaak: we verstaan je niet. Of: praat eens normaal. En ik wilde gewoon bij de groep horen.” Het is een herkenbaar verhaal voor veel jongeren uit Limburg: zodra je de grens van je provincie oversteekt, merk je pas dat je ‘iets’ bij je draagt. Een klank, een ritme, een zachtheid die ergens anders vreemd klinkt. Wat toen voelde als iets om kwijt te raken, ziet ze nu als iets om te bewaren: haar Limburgse identiteit. Als ‘limfluencer’ moedigt ze jongeren aan om die eigenheid niet te laten verdwijnen, maar met trots door te geven.
De stille schaamte
In haar studentenjaren voelt Lotte wat velen voelen die de provincie verlaten: dat het Limburgse iets is wat je beter even kunt parkeren. “Ik zag het niet als iets professioneels. Het hoorde bij thuis, niet bij mijn toekomst.” De impliciete boodschap, zegt ze, kreeg ze overal mee: wie iets wil bereiken, gaat weg. “Succes was iets van de Randstad. Van Utrecht, Amsterdam. Daar gebeurden de dingen. Hier, in Limburg, bleef je hangen.” Ze lacht nu, jaren later, om de ironie. Want juist toen ze wél wegging, begon ze te begrijpen wat ze kwijt was. Wat haar echte thuis was: Limburg.
“Waarom verbergen wij dat wat ons eigen maakt?”
Ik begon weer te luisteren naar waar ik vandaan kom. Lotte reist voor haar studie naar Italië. “Daar hoorde ik mensen trots zeggen: ik ben Milanese, ik ben Romanese. Ze waren trots op hun stad, op hun dialect. Daar realiseerde ik: waarom verbergen wij dat wat ons eigen maakt?” Later werkt ze een zomer in Zwitserland. “Daar spreken ze Zwitserduits, en dat verschilt per stad. Ik hoorde dat en dacht: wauw, dit lijkt op Limburg. Ook daar zijn mensen trots op hun klank, hun dorp, hun taal.” Als ze terugkeert, is haar master in Utrecht onverwachts van de baan. Ze zegt haar kamer op en trekt tijdelijk weer in bij haar ouders in Bunde. “Ik had ineens niks. Geen woning, geen werk, geen plan. Dat was confronterend. Maar het was ook het moment waarop ik mezelf opnieuw moest uitvinden. Mijn kantelpunt. Ik begon weer te luisteren naar waar ik vandaan kom en hoe fijn ik dat vind.”
Oppervlakkig beeld van de Limburger
Niet veel later start ze een andere master: Culturele Communicatie, waarin ze leert over beeldvorming en representatie in de media. En ze ziet het patroon terug: Limburg wordt zelden neergezet als volwaardig deel van Nederland. “Het is óf carnaval, óf armoede. Er zit weinig tussenin. Alsof een accent automatisch betekent dat je minder weet.” Ze merkt hoe diep dat oppervlakkige beeld doordringt. “Wanneer er wél een Limburger in de landelijke media verschijnt die welbespraakt is, herkennen we die persoon niet als Limburger. We zijn zo gewend om ons accent te verbergen dat onze culturele achtergrond onzichtbaar wordt. En ergens is dat tragisch: dat we onszelf pas serieus nemen als we klinken als iemand anders.”
“We zijn zo gewend om onze tongval te verbergen dat onze achtergrond onzichtbaar wordt.”
Limfluencer
In plaats van zich erover te blijven ergeren, besluit ze het zelf te laten zien. Met haar telefoon, in haar eigen stem. Haar eerste TikTok, een filmpje over Limburgse representatie, wordt 15.000 keer bekeken. “Ik dacht: wat gebeurt hier?” Sindsdien is ze een vaste stem op sociale media. Geen influencer met filters en dansjes, maar iemand die in haar eigen taal vertelt. Over dialect, over trots, tradities, over thuis.
Bloeiende carrière
Lotte’s filmpjes zijn luchtig, soms droogkomisch, maar altijd eerlijk. Ze gebruikt humor om iets serieuzers aan te raken: de relatie tussen taal en zelfvertrouwen. “Toen ik jong was, dacht ik dat Limburgs me zou tegenhouden in mijn carrière. Nu is het mijn sterkste troef.” Voor haar is dialect spreken inmiddels een vorm van eigenaarschap. “Sinds ik mijn moedertaal bewust inzet, ben ik meer mezelf. Ik praat vrijer, ik denk scherper.” Het levert haar opdrachten op, interviews met landelijke media en zelfs uitnodigingen van de provincie. “En telkens denk ik: grappig, hè? Datgene waar ik me ooit voor schaamde, opent nu deuren.”
“Limburg heeft een imagoprobleem. Het wordt niet als sexy gezien”
Het gaat om zichtbaarheid
Toch ziet de 28-jarige dat veel van haar leeftijdsgenoten die trots missen. “Een taalwetenschapper vertelde mij ooit: pas als iets dreigt uit te sterven, komt er een groep voor op. De oudere generatie voelt dat, wij nog niet.” Daarom gebruikt ze haar platform om te laten zien dat streektaal niet stoffig is, maar levend. Dat dialect niet per se achteruitkijken is, maar ook vooruitzien. “Limburg heeft een imagoprobleem,” zegt ze droog. “Het wordt niet als sexy gezien, maar hoe zonde zou het zijn als dat eigen geluid verdwijnt? Het gaat me dan ook niet om views op mijn account”, vertelt Lotte. “Het gaat om zichtbaarheid. Zodat de volgende generatie niet meer denkt: ik moet weg om iets te worden. Maar snapt: ik bén al iets, gewoon hier. En dat waardeer ik, daar ben ik trots op.”
Het gaat om zichtbaarheid
Toch ziet de 28-jarige dat veel van haar leeftijdsgenoten die trots missen. “Een taalwetenschapper vertelde mij ooit: pas als iets dreigt uit te sterven, komt er een groep voor op. De oudere generatie voelt dat, wij nog niet.” Daarom gebruikt ze haar platform om te laten zien dat streektaal niet stoffig is, maar levend. Dat dialect niet per se achteruitkijken is, maar ook vooruitzien. “Limburg heeft een imagoprobleem,” zegt ze droog. “Het wordt niet als sexy gezien, maar hoe zonde zou het zijn als dat eigen geluid verdwijnt? Het gaat me dan ook niet om views op mijn account”, vertelt Lotte. “Het gaat om zichtbaarheid. Zodat de volgende generatie niet meer denkt: ik moet weg om iets te worden. Maar snapt: ik bén al iets, gewoon hier. En dat waardeer ik, daar ben ik trots op.”
Limburgs als kracht in je beroep
Misschien is het juist dóór die cijfers dat Lotte zo gedreven is. Wat ze online doet, krijgt nu ook een plek in het klaslokaal. Ze is projectleider bij VISTA college voor het keuzedeel ‘Limburgs als kracht in je beroep’. Een primeur in het mbo. Voor het eerst kunnen studenten straks een officieel erkend vak volgen waarin de Limburgse taal en cultuur centraal staan. Studenten leren niet om foutloos Limburgs te spreken, maar om de taal en cultuur bewust te gebruiken in hun toekomstige werk: in de zorg, de horeca, het onderwijs of de retail. Hoe kun je iemand in de zorg geruststellen in zijn eigen dialect? Wat betekent gastvrijheid in Limburgse context? Aan het einde van het traject vertalen studenten hun inzichten naar content op sociale media. Onder begeleiding van Lotte, die als projectleider haar ervaring als limfluencer inzet. “Het is een eerste stap in het normaliseren en standaardiseren van het Limburgs.”
Meer weten over studeren bij VISTA college?
Wil je meer weten over deze of andere keuzedelen bij VISTA? Lees verder op vistacollege.nl of kom kennismaken tijdens onze open dagen.
